Παυλάτος Νίκος – Φάρος. Από την απώθηση στην έλξη.

Αργοστόλι, μια πόλη αφρόντιστη και απροστάτευτη.

Ο τόπος μας είναι αθωράκιστος και βιώνουμε καθημερινά την απαξίωση του θεσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης, που χωρίς τα θεσμικά ενεργά αντίβαρα, φορείς και πολίτες, παράγεται εκδικητική τεχνοκρατική διαχείριση στο περιβάλλον, στον πολιτισμό και στα δικαιώματα των πολιτών.

Η πόλη έχει παραδοθεί στο αυτοκίνητο και τις οικονομικές δραστηριότητες.

Κράτος δικαίου σημαίνει η πολιτεία να έχει στηρίγματα στην παιδεία, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό.

Είμαστε έτοιμοι να σεβαστούμε τις ιερές στιγμές των ανθρώπων στην πόλη; Να μη δημιουργούμε ερείσματα τοξικότητας; Να μην παράγουμε δικαιολογητική βάση για θεσμικές εκτροπές; Να στηριζόμαστε στον πολιτισμό σαν τρόπο συλλογικής αυτογνωσίας και εκδημοκρατισμού του τόπου;

Τα ιερά δικαιώματα του πεζού στην πόλη.

Η πόλη είναι οι σχέσεις μας.

Η κυκλοφορία των πεζών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην ασφάλεια και στην ανεμπόδιστη μετακίνηση.

Η πρώτη υποχρέωση μιας οργανωμένης πολιτείας είναι να προστατεύει του-τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας, τον πεζό, το παιδί, τον ηλικιωμένο, τον πολίτη με αναπηρία, τον γονέα ή τον παππού που σπρώχνει το καροτσάκι με το μωρό του.

Η ποιότητα διαβίωσης στην πόλη δε μετριέται μόνο από τους δρόμους που κατασκευάζονται, αλλά και, και από το πώς προστατεύονται οι πολίτες της.

Μια πόλη όπου ο πεζός αναγκάζεται να κατεβαίνει στο οδόστρωμα επειδή το πεζοδρόμιο είναι κατειλημμένο ή εγκαταλελειμμένο, είναι μια πόλη που έχει αντιστρέψει την ιεραρχία των δικαιωμάτων.

Οι πεζοί πολίτες δεν είναι επισκέπτες στην πόλη, αλλά οι φυσικοί πρωταγωνιστές της.

Το δικαίωμα στην πόλη είναι η πε-πολεοδομική τοποθέτηση ότι η πόλη δεν ανήκει ούτε στα αυτοκίνητα ούτε στις οικονομικές δραστηριότητες. Ανήκει πρώτα στους ανθρώπους που τη ζουν καθημερινά.

Η πόλη έχει ερωτισμό.

Η δυνατότητα να την περπατάς ανεμπόδιστα δεν είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα.

Οι δημόσιοι χώροι, παρένθεση, εξαφανισμένοι, τα πεζοδρόμια, παρένθεση, κακοφτιαγμένα, δεν είναι μόνο μια πλακόστρωτη λωρίδα, αλλά ο χώρος όπου η δημοκρατία γίνεται καθημερινή εμπειρία.

Εκεί που καίγεσαι να συναντήσεις τον άλλον, να κουβεντιάσεις, να περπατήσεις, να συγκινηθείς, να ερωτευτείς.

Αναφερόμαστε στα αυτονόητα.

Ναι, και δεν πρέπει να βαρεθούμε να το κάνουμε, ακόμη και αν οι αρμόδιοι μας αγνοούν επιδεικτικά.

Η μάχη της δημοκρατίας δίνεται στην καθημερινή ζωή, στις συναντήσεις των ανθρώπων στην πόλη.

Και ίσως το σημαντικότερο δικαίωμα μέσα στην πόλη είναι το πιο απλό: το δικαίωμα να την κατοικείς και να την περπατάς.

Η α- ο άνθρωπος είναι φορέας και δημιουργός και η πόλη μας τόπος δημιουργικότητας, αλληλεγγύης, αυτοθυσίας, πνευματικότητας, στοργής, φαντασίας, ονείρου, ομορφιάς.

Μοιραζόμαστε την πόλη, μοιραζόμαστε τη ζωή.

Κάτι σαν πρόλογος από το πρόγραμμά μας.

Για τον Φάρο, Παυλάτος Νίκος.