Όσο υπάρχουν παιδιά σαν τον Σταύρο Καππάτο, υπάρχει ελπίδα! Ένα μάθημα πολιτισμού.
Του Παντελή Ιωαννίδη
Ανεβαίνοντας τη διαδρομή προς τη γέφυρα της Αγίας Βαρβάρας έξω από το Αργοστόλι, στη γνωστή μεταλλική γέφυρα τύπου Bailey, την Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026 και ώρα 5:00 περίπου μετά το μεσημέρι, βρέθηκα μπροστά σε μια σκηνή που με σταμάτησε.
Περνώντας τη γέφυρα, είδα ένα παιδί επάνω στη γέφυρα να σκουπίζει. Καθώς πλησίαζα, έκανε στην άκρη για να με διευκολύνει να περάσω. Μου έκανε τεράστια εντύπωση σκουπίζει τη γέφυρα ;;;
Πράγματι, είδα κάτω στον δρόμο πολλά επικίνδυνα χαλίκια.
Για μένα, που κυκλοφορώ τόσα χρόνια στους δρόμους και ασχολούμαι καθημερινά με την αρθρογραφία και τα προβλήματα του τόπου μας, αυτό που έβλεπα ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Ανεξάρτητα από το ποιο παιδί κι αν ήταν, ακόμα κι αν δεν τύχαινε να είναι ο Σταύρος, πάλι θα σταματούσα να του πω ένα μεγάλο «μπράβο» και να μάθω τι συνέβη.
Δεν συναντάς κάθε μέρα, στη μέση του πουθενά, ένα νέο παιδί να καθαρίζει μόνο του μια γέφυρα και έναν επικίνδυνο δρόμο.
Κοιτάζοντας όμως πιο προσεκτικά μέσα από το αυτοκίνητο, το πρόσωπό του μου φάνηκε γνώριμο. Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα, ο Σταύρος είναι αυτός ;;;
Πήγα λοιπόν λίγο πιο πάνω, πάρκαρα το αυτοκίνητό μου με ασφάλεια, πήρα την κάμερα στο χέρι και επέστρεψα πεζός.
Ήμουν πλέον σίγουρος, ήταν πράγματι ο Σταύρος ο Καππάτος.
Το ίδιο παιδί που πριν από λίγες μόλις ημέρες πέρασε μια τεράστια περιπέτεια με την υγεία του, όταν είχε ένα σοβαρό ατύχημα καθώς κατέβαινε προς το Αργοστόλι βράδυ, γύρω στις 9:30, με το πατίνι του και συγκρούστηκε με ένα άλογο. Ένα ατύχημα που είχε ως αποτέλεσμα να διακομιστεί εσπευσμένα στην Αθήνα.
Σήμερα, αν και βρίσκεται ακόμα σε στάδιο ανάρρωσης και αναμένει επανεξέταση από τους γιατρούς, είναι ευτυχώς καλά.
Ξεκίνησα αμέσως να τον καταγράφω με την κάμερα και τον ρώτησα τι συνέβη.
Η απάντησή του αποτύπωνε όλη την αθωότητα αλλά και τη λεβεντιά της νέας γενιάς. Περνώντας νωρίτερα από το σημείο, είδε ότι είχαν πέσει στον δρόμο επικίνδυνα χαλίκια, πιθανότατα από κάποιο διερχόμενο φορτηγό. Πάνω στη στροφή, ο ίδιος και ο φίλος του παραλίγο να γλιστρήσουν και να πέσουν.
Όμως ο Σταύρος δεν το προσπέρασε. Σκέφτηκε τους υπόλοιπους, σκέφτηκε ότι εκεί μπορεί να γλιστρήσει και κάποιος άλλος, με μηχανάκι, ένα ποδήλατο ή ένα πατίνι. Έτσι, γύρισε στο σπίτι του που βρίσκεται κοντά στη γέφυρα της Αγίας Βαρβάρας, πήρε τη σκούπα και βγήκε έξω μόνος του να καθαρίσει όχι μόνο τη μεταλλική γέφυρα, αλλά και την άσφαλτο επάνω στη στροφή, προστατεύοντας τους συμπολίτες του.
Όσο υπάρχουν τέτοια παιδιά, υπάρχει ελπίδα!
Έτσι στο ξαφνικό, στο απρόοπτο, δεν μου είχε ξανατύχει κάτι τέτοιο.
Με συγκίνησες, Σταύρο, πάρα πολύ!
Σήμερα μου έδωσες μεγάλη δύναμη για να συνεχίσω να αρθρογραφώ και να αναδεικνύω τα κακώς κείμενα του τόπου μας, αλλά και τα φωτεινά παραδείγματα που μας δείχνουν τον δρόμο.
Σου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, αγόρι μου!
Συγχαρητήρια, για το μάθημα πολιτισμού και ανθρωπιάς που μας έδωσες!
