Γιώργος Ζαχαριάδης: #Backyard_Ultra_2026  #Αργοστόλι_Κεφαλονιάς Μια μάχη αντοχής, μια νίκη ψυχής!

💛🖤 «Κι εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι…»

Υπάρχουν αγώνες που τους θυμάσαι για τα χιλιόμετρα που έτρεξες. Υπάρχουν αγώνες που τους θυμάσαι για την προσπάθεια που κατέβαλες. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που χαράζονται βαθιά μέσα σου, γιατί πίσω από κάθε βήμα κρύβουν μια ιστορία πόνου, απουσίας, αγώνα και επιστροφής.

👉Για μένα, το #Backyard_Ultra_2026 στο αγαπημένο μου #Αργοστόλι της Κεφαλονιάς ήταν όλα αυτά μαζί. Ήταν μια συνάντηση με τον δρόμο που τόσο μου έλειψε, με ανθρώπους που έγιναν δικοί μου και, πάνω απ’ όλα, με έναν παλιό εαυτό που προσπαθώ, βήμα βήμα, να ξαναβρώ.

🙏 Με την ευλογία του #Αγίου_Γερασίμου, προστάτη της Κεφαλονιάς, και του #Αγίου_Αρτεμίου, προστάτη της Ελληνικής Αστυνομίας, θέλω να καταθέσω τη δική μου μαρτυρία. Όχι για να μιλήσω για μια αθλητική επίδοση, αλλά για μια μάχη αντοχής και μια νίκη ψυχής.

💛 #Η_Κεφαλονιά, η #δεύτερη_πατρίδα μου!

👉Όταν αποφάσισα να κάνω τα πρώτα μου δειλά βήματα επιστροφής στους δρόμους και στους αγώνες, η επιλογή μου ήταν σχεδόν αυτονόητη. Διάλεξα την Κεφαλονιά μου, το αγαπημένο μου Αργοστόλι. Έναν τόπο που δεν τον αισθάνομαι απλώς ως έναν όμορφο προορισμό, αλλά ως τη δεύτερη πατρίδα μου.

Εδώ συνάντησα ανθρώπους με όμορφη ψυχή, με ανοιχτή καρδιά και ζεστή αγκαλιά. Ανθρώπους που με δέχτηκαν κοντά τους, που μου έδειξαν την αγάπη και την εκτίμησή τους και που, χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουν, έγιναν μέρος της δικής μου προσπάθειας να ξανασταθώ στα πόδια μου.

«Μας έφερες άλλον αέρα», μου λένε κάποιοι.

«Μας έβγαλες για τα καλά στους δρόμους», μου λένε οι φίλοι δρομείς.

Και κάπως έτσι, το τρέξιμο έγινε η δική μας κοινή γλώσσα. Από τον #Εύγερο μέχρι τον #Αίνο, από το Αργοστόλι μέχρι το Ληξούρι, το Φισκάρδο, την Αγία Ευφημία, τη Σάμη, τον Πόρο και τον Άγιο Γεράσιμο… κι όπου αλλού μας βγάλει ο δρόμος!

Η γέφυρα #Δεβοσέτου, ο #Κούταβος, το #Φανάρι… Διαδρομές καθημερινές, που έγιναν όμορφες αναμνήσεις, γεμάτες ιδρώτα, χαμόγελα, κουβέντες και συντροφικότητα.

Γιατί τελικά, δεν είναι μόνο τα μέρη που αγαπάμε. Είναι οι άνθρωποι που συναντάμε σε αυτά και τα μετατρέπουν σε πατρίδα.

🏃🏻 Από μια ιδέα, σε μια μεγάλη αθλητική συνάντηση!

🤗«Γιώργο μου, θα ετοιμάσουμε έναν αγώνα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου!»

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα για το Backyard Ultra, ένα ξεχωριστό αγώνισμα υπεραντοχής που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Lazarus Lake.

Η ιδέα έγινε πράξη. Δημιουργήθηκε μια ομάδα, συγκροτήθηκε ο σύλλογος και ο George Isaoui  ανέλαβε να δώσει σάρκα και οστά σε αυτό το όραμα. Ένας άξιος και ικανός αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, ένας άνθρωπος με οργανωτικές ικανότητες, μεράκι και αγάπη για τον αθλητισμό, που, όπως διαπίστωσα, έχει ιδιαίτερη αδυναμία και στο βουνό.

Τον Απρίλιο του 2024 πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το πρώτο Kefalonia Backyard Ultra. Μια προσπάθεια που ξεκίνησε με πίστη και ενθουσιασμό, για να φτάσει σήμερα να συνδέεται με μια παγκόσμια αθλητική διοργάνωση!

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026, στις όχθες της λιμνοθάλασσας του Κουτάβου, η Κεφαλονιά βρέθηκε στο επίκεντρο του Παγκόσμιου Ομαδικού Πρωταθλήματος Backyard Ultra.

Δεκαπέντε Έλληνες δρομείς φόρεσαν νοερά τη φανέλα της εθνικής μας ομάδας και έδωσαν τη δική τους μάχη, εκπροσωπώντας την Ελλάδα σε μια παγκόσμια συνάντηση αντοχής.

Το Backyard Ultra δεν μοιάζει με τους συνηθισμένους αγώνες δρόμου. Κάθε ώρα ξεκινά ένας καινούργιος γύρος 6,706 χιλιομέτρων. Ο αθλητής καλείται να ολοκληρώσει τη διαδρομή μέσα στην ώρα, να πάρει μια σύντομη ανάσα και να βρεθεί ξανά στην εκκίνηση. Κάθε νέος κύκλος είναι μια καινούργια δοκιμασία απέναντι στην κούραση, στην έλλειψη ύπνου, στα σωματικά όρια και, κυρίως, απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

🏆 Νικητής του ελληνικού αγώνα αναδείχθηκε ο Ηλίας Τσαπαρέλης, ολοκληρώνοντας 43 γύρους, συνολικής απόστασης 288,358 χιλιομέτρων, έπειτα από περίπου 43 ώρες συνεχούς προσπάθειας.

Άξια αναφοράς και η προσπάθεια του Αναστασίου Λεωνίδη, που ολοκλήρωσε 42 γύρους, ως βοηθός.

Μέσα από τις επιδόσεις και τις προσπάθειες των Ελλήνων αθλητών, η χώρα μας κατέγραψε τη δική της παρουσία σε αυτή τη μεγάλη διεθνή διοργάνωση, με την ελληνική ομάδα να συγκεντρώνει 447 βαθμούς και να καταλαμβάνει την 33η θέση ανάμεσα σε 72 χώρες, σύμφωνα με τα στοιχεία της διοργάνωσης.

Δεκαπέντε αθλητές, δεκαπέντε διαφορετικές ιστορίες, ένας κοινός στόχος: να κρατήσουν την Ελλάδα μας ψηλά!

Και αξίζουν όλοι ένα μεγάλο μπράβο, γιατί στον αθλητισμό η αξία δεν βρίσκεται μόνο στην πρώτη θέση. Βρίσκεται στην προσπάθεια, στη συναδελφικότητα, στην επιμονή και στην αξιοπρέπεια με την οποία ο καθένας αγωνίζεται.

💔 Ο δρόμος για τη Σπάρτη και η δοκιμασία που δεν είχα υπολογίσει…

Όμως, όσο οι γύροι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον στον Κούταβο, το μυαλό μου ταξίδευε μακριά. Επέστρεφε σε έναν άλλον δρόμο, εκείνον που οδηγούσε στη Σπάρτη. Στον Φειδιππίδειο Δρόμο, έναν αγώνα που κουβαλούσε για μένα όνειρα, προσδοκίες, κόπο και χρόνια ολόκληρα θυσίας.

Εκεί, ένα απρόσμενο τροχαίο περιστατικό, όταν ένα ηλικιωμένο άτομο που οδηγούσε το τζιπ του βρέθηκε στην πορεία μου, μου άλλαξε την αθλητική ζωή. Ο σοβαρός τραυματισμός στο δεξί μου πόδι με κράτησε μακριά από τους δρόμους για πολλούς μήνες.

Και τότε ήρθε η σιωπή.

Το κρεβάτι του πόνου στο Νοσοκομείο Τρίπολης, οι επτά ημέρες νοσηλείας, η αγωνία για την αποκατάσταση, η αβεβαιότητα για το αύριο…

Όμως, δεν ήταν μόνο το σώμα που πονούσε.

Πονούσε και η ψυχή.

Έβλεπα να απομακρύνεται ένα όνειρο που είχα χτίσει με κόπο και θυσίες: το προσωπικό μου ρεκόρ συμμετοχών και τερματισμών στον Φειδιππίδειο Δρόμο, έναν αγώνα που είχε γίνει κομμάτι της ζωής μου. Έβλεπα να διακόπτεται η αθλητική μου πορεία και να ανατρέπεται η καθημερινότητά μου.

Και μαζί με όλα αυτά ήρθε και η αγωνία για τις σπουδές μου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Μαθήματα που χάθηκαν, υποχρεώσεις που έμειναν πίσω, μια φοιτητική διαδρομή που χρειάστηκε να ξαναβρεί τον ρυθμό της.

Ευτυχώς, με υπερπροσπάθεια, κατάφερα να περάσω τα μαθήματά μου στη δεύτερη εξεταστική περίοδο. Γιατί, όσο κι αν σε δοκιμάζει η ζωή, υπάρχουν δρόμοι που δεν θέλεις να εγκαταλείψεις.

Κι εγώ δεν ήθελα να εγκαταλείψω ούτε το τρέξιμο ούτε τα όνειρά μου.

Με υπομονή, αγάπη και πίστη σε αυτό που κάνω, άρχισα να προσπαθώ ξανά. Με τη βοήθεια της #Αγίας_Σοφίας της #Πόντιας, της μοναχής της Ιεράς Μονής Κλεισούρας, που αποτελεί για μένα πηγή πνευματικής δύναμης, συνέχισα να αναζητώ τον δρόμο της επιστροφής.

Δίπλα μου στάθηκαν άνθρωποι που θέλω να θυμάμαι και να ευχαριστώ.

Η φίλη μου #Κική Σταύρου, Κυριακή Σταύρου  φυσικοθεραπεύτρια, τα γυμναστήρια Styl Gymnastirio στην Πτολεμαΐδα και #Gymland στο Αργοστόλι, καθώς και ο φίλος μου Παναγής Τουλάτος. Panagioths Toulatos  Thin Me Up διατροφολόγος, με την επιστημονική του κατάρτιση και τη στήριξή του.

Γιατί η επιστροφή δεν είναι υπόθεση ενός ανθρώπου μόνο. Είναι και το αποτέλεσμα της αγάπης εκείνων που στέκονται δίπλα σου, όταν εσύ ακόμη προσπαθείς να πιστέψεις ξανά στις δυνάμεις σου.

🥹 Τριάντα ένας κύκλοι, 207 χλμ και μια αγκαλιά που άξιζε όσο χίλια μετάλλια…

Ήξερα πως, όταν θα επέστρεφα στους αγώνες, δεν θα ήμουν αμέσως ο #ΤΕΜΟΝΑΕΚ που γνώριζα. Εκείνος που είχε χτίσει με κόπο, ιδρώτα, θυσίες και αμέτρητα χιλιόμετρα τις δικές του αντοχές.

Το ήξερα. Το είχα αποδεχτεί, όσο δύσκολο κι αν ήταν.

Κι όμως, ήθελα να κάνω την αρχή εδώ. Στην Κεφαλονιά, κοντά στους ανθρώπους που με είχαν αγκαλιάσει και που, χωρίς να το γνωρίζουν ίσως, μου έδιναν έναν ακόμη λόγο να προσπαθήσω.

Στόχος μου ήταν να καταφέρω δώδεκα γύρους. Αν τους ολοκλήρωνα, θα ήμουν ευχαριστημένος. Από εκεί και πέρα, θα δοκίμαζα να κάνω την υπέρβαση.

✍️Μα ο αγώνας είχε τη δική του ιστορία να γράψει.

🏃🏻Οι δώδεκα γύροι έγιναν είκοσι τέσσερις!

🤕Κάπου εκεί άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια κόπωσης στο πόδι. Στο πόδι που κάποτε έμοιαζε να μην καταλαβαίνει τίποτα, που με είχε ταξιδέψει σε τόσους δρόμους και με είχε οδηγήσει σε τόσα όνειρα.

Κι όμως, συνέχιζα.

Γιατί έβλεπα στα μάτια των ανθρώπων γύρω μου, στα μάτια του φίλου μου #Γιώργου_Ισαουί, εκείνο το βλέμμα που δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

«Πάμε για έναν ακόμη κύκλο. Το έχεις!»

Κι εγώ δεν ήθελα να τους χαλάσω το χατίρι. Ήθελα να συνεχίσω μαζί τους, να νιώσω ξανά πως ανήκω στον δρόμο, πως μπορώ να σταθώ εκεί όπου κάποτε ένιωθα ελεύθερος.

Οι κύκλοι έγιναν τριάντα.

Και τότε ο πόνος στο γόνατο έγινε αφόρητος.

Το πόδι δεν ακολουθούσε πια τη θέλησή μου. Το σώμα έβαζε τα δικά του όρια. Μα η ψυχή… η ψυχή φτερούγιζε! Ήθελε να φύγει μακριά, να τρέξει εκεί όπου την οδηγούσαν τα όνειρα, εκεί όπου είχα σχεδιάσει τις διαδρομές μου, τότε που όλα έμοιαζαν διαφορετικά.

Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την παράξενη μάχη με τον εαυτό μου, ήρθαν στη σκέψη μου οι στιγμές στο ζαχαροπλαστείο «#Ζαχαρούλη», του φίλου μου #Ερωτόκριτου. Μια ανάμνηση που είχε μείνει δεμένη με τα όνειρα και τις προσδοκίες μου.

Ο διοργανωτής, ο Γιώργος Ισαουί, με το πηγαίο ταλέντο και το χιούμορ του, προσπαθούσε με τον δικό του τρόπο να με κάνει να μην σταματήσω. Μου έλεγε πως δεν μου επιτρέπει να περάσω τη γραμμή του τερματισμού από την αντίθετη πλευρά!

Ένας ευφυής τρόπος να μου θυμίσει πως κάποτε έκανα όνειρα αλλά τώρα …δυστυχώς (;;;)έπρεπε να ακούσω και το σώμα μου.

Έτσι, έτρεξα έναν ακόμη κύκλο.

Τριάντα ένας κύκλοι. Περισσότερα από διακόσια χιλιόμετρα; Όχι. Τριάντα ένας γύροι των 6,706 χιλιομέτρων αντιστοιχούν σε περίπου 208 χιλιόμετρα — αλλά για μένα εκείνη τη στιγμή, η απόσταση μετριόταν διαφορετικά.

Μετρούσε σε κάθε βήμα που κατάφερα να κάνω ξανά. Σε κάθε φόβο που αντιμετώπισα. Σε κάθε στιγμή που σκέφτηκα πως ίσως δεν μπορώ, αλλά βρήκα τη δύναμη να συνεχίσω λίγο ακόμη.

Και όταν ήρθε η ώρα να σταματήσω και να περάσω τη γραμμή του τερματισμού, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.

Έκλαψα στην αγκαλιά των φίλων μου.

Όχι επειδή έκανα τον αγώνα της ζωής μου. Ούτε επειδή επέστρεψα εκεί όπου βρισκόμουν πριν από τον τραυματισμό.

Έκλαψα γιατί, ύστερα από τόσους μήνες απουσίας, πόνου και αβεβαιότητας, είχα καταφέρει να επιστρέψω.

Γιατί είχα βρεθεί ξανά ανάμεσα σε ανθρώπους που με νοιάζονται.

Γιατί, έστω και για λίγο, ένιωσα ξανά πως ο δρόμος δεν είχε κλείσει για μένα.

Ο #ΤΕΜΟΝΑΕΚ δεν τρέχει ακόμη όπως παλιά. Έχει πολλή δουλειά μπροστά του. Χρειάζεται χρόνο, υπομονή και προσεκτική αποκατάσταση για να επανέλθει πλήρως.

Αλλά τώρα ξέρω κάτι που ίσως παλιότερα δεν καταλάβαινα τόσο βαθιά.

Δεν είναι κάθε τερματισμός μια νίκη απέναντι στους άλλους. Κάποιες φορές είναι μια συμφιλίωση με τον ίδιο σου τον εαυτό.

🌊 #Ιθάκη… τώρα κατάλαβα τι σημαίνει!

Κάπου εδώ έρχεται στον νου μου η Ιθάκη.

Όχι μόνο ως το όμορφο νησί που γνώρισα και αγάπησα, αλλά και ως εκείνο το βαθύτερο νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε διαδρομή.

Γιατί η Ιθάκη δεν είναι μόνο ο προορισμός. Είναι όσα μαθαίνεις στον δρόμο προς αυτήν. Είναι οι άνθρωποι που συναντάς, οι δυσκολίες που σε αλλάζουν, οι στιγμές που σε λυγίζουν και οι αγκαλιές που σε βοηθούν να σταθείς ξανά.

Και τώρα, που η Ιθάκη έγινε αδελφή πόλη με την Πτολεμαΐδα, την πόλη μου, νιώθω αυτή τη σύνδεση ακόμη πιο βαθιά.

Δύο τόποι που ενώνονται, όπως ενώνονται μέσα μας οι αναμνήσεις, οι φιλίες και οι διαδρομές μιας ολόκληρης ζωής.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα του αθλητισμού: να καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται πάντα να φτάσεις εκεί όπου έφτανες κάποτε. Αρκεί #να_μη_σταματήσεις να αγαπάς τον δρόμο και να του δίνεις την ευκαιρία να σε ξανακερδίσει.

🙏 Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς!

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου σε αυτή την προσπάθεια.

Όλους τους φίλους, τους γνωστούς και τους ανθρώπους που μπορεί να μη γνώριζα πριν από τον αγώνα, αλλά μου πρόσφεραν την ενθάρρυνση, τη συμπαράσταση και τη ζεστασιά τους.

Κάθε κουβέντα, κάθε βλέμμα, κάθε χαμόγελο και κάθε κίνηση ενδιαφέροντος είχε τη δική της αξία. Μπορεί να μην αλλάζει την απόσταση που γράφει το χρονόμετρο, αλλά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αισθάνεσαι όταν η διαδρομή δυσκολεύει.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον Σύλλογο Φωκάτων Α.Ο Φωκάτα  και τον πρόεδρό του, κ. Nikos Fwkas  τον φίλο μου Kappatos Erwtokritos   καθώς και τον Adreas Melisaratos  Panos Matiatos  για τις ευγενικές χειρονομίες τους και την υποστήριξή τους.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον #Γιώργο_Ισαουί, όχι μόνο για τη διοργάνωση και το όραμά του, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο έζησα μαζί του αυτή την ξεχωριστή εμπειρία.

Θέλω, όμως, να είμαι ειλικρινής, όπως έμαθα να είμαι σε όλη μου τη διαδρομή. Υπήρξαν και στιγμές που με στενοχώρησαν, συμπεριφορές που θα ήθελα να ήταν διαφορετικές και εικόνες που δεν με έκαναν να αισθανθώ όμορφα.

Δεν θα σταθώ περισσότερο σε αυτές.

Γιατί δεν θέλω να αφήσω τις δυσάρεστες στιγμές να επισκιάσουν όλα εκείνα τα όμορφα που έζησα. Κρατώ τα θετικά, κρατώ τους ανθρώπους που προσφέρθηκαν, κρατώ τις αγκαλιές και τα χαμόγελα. Και προχωρώ μπροστά, με την ελπίδα πως όλοι μας μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, ώστε να σηκώνουμε τον αθλητισμό και την Ελλάδα μας λίγο ψηλότερα.

Συγχαρητήρια σε όλους τους αθλητές που συμμετείχαν, σε όλα τα παιδιά που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και τίμησαν τα ελληνικά χρώματα. Ο καθένας τους είχε τη δική του μάχη, τα δικά του όρια και τη δική του υπέρβαση.

Γιατί η #Ελλάδα δεν εκπροσωπείται μόνο από εκείνον που φτάνει πρώτος. Εκπροσωπείται από όλους όσοι αγωνίζονται με #αξιοπρέπεια, #σεβασμό και #ψυχή.

🇬🇷 Και για μένα;

🏃🏻Για μένα, αυτός ο αγώνας ήταν μια αρχή🤗

Μια υπόσχεση στον εαυτό μου πως, ακόμη κι αν ο δρόμος δεν είναι πια ο ίδιος, θα συνεχίσω να τον περπατώ — και όταν μπορέσω, να τον τρέχω.

Δεν ξέρω πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να επιστρέψω εκεί όπου ήμουν. Ξέρω, όμως, πως δεν χρειάζεται να βιαστώ. Δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.

Έχω ήδη καταλάβει πως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο να πιέζεις τα όριά σου. Βρίσκεται και στο να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να σταματήσεις, να φροντίσεις τον εαυτό σου και να συνεχίσεις με σοφία.

Και όταν έρθει η ώρα, θα ξαναβγώ στον δρόμο.

Για τις διαδρομές που αγάπησα. Για τα όνειρα που δεν εγκατέλειψα. Για τους ανθρώπους που με πίστεψαν. Για εκείνον τον #ΤΕΜΟΝΑΕΚ που έχτισα με κόπο και θυσίες, αλλά και για τον άνθρωπο που γίνομαι μέσα από αυτή τη δοκιμασία.

Και τότε, κάθε βήμα θα έχει άλλη αξία.

Γιατί θα ξέρω πόσο δύσκολο ήταν να ξαναρχίσω.

Κι όπως λέει και ο ποιητής:

«#Κι_εδώ_που_έφτασες, #λίγο_δεν_είναι…»

Όχι, δεν είναι λίγο.

Γιατί μερικές φορές, το μεγαλύτερο κατόρθωμα δεν είναι να φτάσεις πιο μακριά από όλους τους άλλους.

Είναι να επιστρέψεις εκεί όπου κάποτε πίστεψες πως ίσως να μην ξαναφτάσεις ποτέ.

Κι εγώ #επέστρεψα.

Με πόνο, με δάκρυα, με αγάπη και με την ψυχή μου γεμάτη ευγνωμοσύνη.

Συνεχίζουμε… με #υπομονή, #πίστη και  #αγάπη για τον δρόμο!

🇬🇷🏃🏻💛🖤

Kefalonia Backyard Ultra

Kefalonia Trail Events

#BackyardUltra2026

#Kefalonia #Αργοστόλι

#TeamGreece #ΤΕΜΟΝΑΕΚ

#ΝίκηΨυχής #ΕπιστροφήΣτονΔρόμο

#Ιθάκη #ΔενΤαΠαρατάμε