Δημήτρης Τσέφλικας: Η μουσική παράδοση χρειάζεται τη νέα γενιά
Διάβασα με ενδιαφέρον την τοποθέτηση της Ευαγγελίας Σαμώλη σχετικά με την παρουσία της κεφαλονίτικης μουσικής παράδοσης στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του νησιού.
Συμφωνώ με τον βασικό προβληματισμό της. Η Κεφαλονιά πρέπει να προβάλλει περισσότερο και πιο οργανωμένα τη δική της μουσική ταυτότητα. Οι καντάδες, οι φιλαρμονικές, οι χορωδίες και οι μαντολινάτες μας δεν πρέπει απλώς να εμφανίζονται κάπου μέσα σε ένα μεγάλο πρόγραμμα εκδηλώσεων. Πρέπει να αποτελούν ένα ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο κομμάτι της εμπειρίας που προσφέρει το νησί.
Πράγματι, θα ήταν κρίμα κάποιος να επισκεφθεί την Κεφαλονιά και να φύγει χωρίς να έχει ακούσει τη μουσική της.
Από την άλλη, θεωρώ ότι δεν πρέπει να αδικούμε όσους ήδη προσπαθούν. Στο νησί υπάρχουν μουσικοί, μαέστροι, δάσκαλοι, μαθητές και πολιτιστικοί φορείς που κρατούν αυτή την παράδοση ζωντανή, συχνά με λίγα μέσα αλλά με πολύ μεράκι.
Ως Κερκυραίος, μουσικός σε φιλαρμονική από τα παιδικά μου χρόνια και μόνιμος κάτοικος Κεφαλονιάς εδώ και 15 χρόνια, πιστεύω ότι το πρόβλημα βρίσκεται ακόμη πιο βαθιά.
Δεν είναι μόνο τι εκδηλώσεις γίνονται το καλοκαίρι.
Το βασικό ερώτημα είναι: υπάρχουν αρκετά νέα παιδιά που έρχονται σήμερα κοντά στη μουσική, ώστε να υπάρχουν αύριο μουσικοί στις φιλαρμονικές, στις χορωδίες και στις μαντολινάτες;
Ως μέλος της μπάντας της «Φιλαρμονικής Σχολής Κεφαλληνίας – Ωδείο Αργοστολίου», βλέπω ότι η εισροή νέων παιδιών δεν δυναμώνει όσο θα έπρεπε. Και χωρίς ένα σταθερό φυτώριο νέων μουσικών, είναι λογικό το πρόβλημα να μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο.
Η εικόνα που έχω από την Κέρκυρα είναι πολύ διαφορετική. Εκεί, τουλάχιστον όπως τη θυμάμαι, δεν σε ρωτούσαν αν πηγαίνεις σε φιλαρμονική. Σε ρωτούσαν σε ποια φιλαρμονική πηγαίνεις.
Η μουσική ήταν φυσικό κομμάτι της παιδικής ηλικίας και της καθημερινότητας. Δεν ήταν απλώς μία ακόμη εξωσχολική δραστηριότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Κεφαλονιά πρέπει να αντιγράψει την Κέρκυρα. Κάθε τόπος έχει τη δική του ιστορία και τις δικές του συνθήκες. Μπορούμε όμως να κρατήσουμε το πιο σημαντικό: η μουσική παράδοση μένει ζωντανή μόνο όταν περνά στα παιδιά.
Δεν αρκεί, λοιπόν, να ζητάμε περισσότερες καντάδες και περισσότερες εμφανίσεις το καλοκαίρι. Χρειάζεται δουλειά όλο τον χρόνο.
Χρειάζεται να φέρουμε τα παιδιά πιο κοντά στα μουσικά όργανα. Να γίνουν περισσότερες παρουσιάσεις στα σχολεία, ανοιχτές πρόβες και δράσεις γνωριμίας με τις φιλαρμονικές. Να ενημερωθούν οι οικογένειες και να στηριχθούν ουσιαστικά οι άνθρωποι που διδάσκουν και κρατούν αυτούς τους φορείς όρθιους.
Επίσης, δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι πως παρουσιάζονται στην Κεφαλονιά μουσικές και παραδόσεις από άλλα μέρη της Ελλάδας. Ο πολιτισμός δεν χρειάζεται σύνορα. Δεν χρειάζεται να μειώσουμε την παρουσία των άλλων για να αναδείξουμε τη δική μας.
Χρειάζεται απλώς να φροντίσουμε περισσότερο τη δική μας μουσική παιδεία.
Ο προβληματισμός που άνοιξε η Ευαγγελία Σαμώλη είναι χρήσιμος. Ας μην περιορίσουμε όμως τη συζήτηση μόνο στο τι ακούγεται στις πλατείες το καλοκαίρι.
Η παράδοση διατηρείται όλο τον χρόνο, στις αίθουσες διδασκαλίας και στις πρόβες, κάθε φορά που ένα παιδί πιάνει για πρώτη φορά ένα μουσικό όργανο.
Γιατί η μουσική παράδοση χρειάζεται παρουσία.
Πάνω απ’ όλα, όμως, χρειάζεται τη νέα γενιά.
Δημήτρης Τσέφλικας
