Αλέξανδρος Παρίσης – Ο επιδραστικότερος πολιτικός των τελευταίων δεκαετιών στο νησί μας μιλά για τη ζωή του
Από ένα φτωχό παιδί της Κεφαλονιάς που βρέθηκε μόνο του στην Αθήνα στα 17 του χρόνια, μέχρι τη Βουλή των Ελλήνων και τη Δημαρχία, η διαδρομή του Αλέξανδρου Παρίση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του τόπου μας, με την ιστορία της Κεφαλονιάς.
Επιχειρηματίας, άνθρωπος του πολιτισμού και της αυτοδιοίκησης, έζησε από κοντά τις μεγάλες αλλαγές της μεταπολεμικής Ελλάδας και επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του με στόχο να προσφέρει μέσα από τη δημόσια ζωή.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τις δυσκολίες που σημάδεψαν τα πρώτα του χρόνια, τους σημαντικότερους σταθμούς της πορείας του, τις προκλήσεις που αντιμετώπισε ως Δήμαρχος και Βουλευτής, αλλά και τα έργα που θεωρεί ότι άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην Κεφαλονιά.
–
1. Κ. Παρίση, γεννηθήκατε και μεγαλώσατε σε μια οικογένεια και σε μια εποχή με οικονομικές δυσκολίες, όπως και οι περισσότεροι Κεφαλονίτες. Ποιες εμπειρίες εκείνης της περιόδου σας διαμόρφωσαν περισσότερο ως άνθρωπο και ως πολιτικό;
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια στο Μάγγανο της Ερύσου, στη βόρεια Κεφαλονιά. Δύσκολες εποχές… Όπως οι περισσότεροι μάθαμε να ζούμε με λίγα… αλλά με πολλές αξίες. Οι οικονομικές δυσκολίες δεν μας λύγισαν· αντίθετα, μας έμαθαν την αξία της δουλειάς, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης.
Αυτά τα βιώματα σε στιγματίζουν σε όλη τη μετέπειτα πορεία σου και εμένα με επηρέασαν ιδιαίτερα την εποχή της πολιτικής μου σταδιοδρομίας. Όταν έχεις ζήσει από κοντά την αγωνία μιας οικογένειας να τα βγάλει πέρα, αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά τις ανάγκες των πολιτών. Δεν βλέπεις αριθμούς, αλλά ανθρώπους με πραγματικά προβλήματα.
Ποτέ δεν ξέχασα από πού ξεκίνησα! Μάλιστα, Ο Γιάννης Αδραβάνης, ο λεπτουργός της Ερύσσου και όλοι οι παλιοί Κεφαλονίτες εκείνη την περίοδο μου βγάλανε το παρατσούκλι που έγινε γνωστό πολύ αργότερα, ο Γνήσιος.
2. Η διαδρομή σας από την στιγμή που φύγατε από την Κεφαλονιά μέχρι που γυρίσατε, γεμίζει τις σελίδες πολλών βιβλίων. Επειδή εδώ θα επικεντρωθούμε στην πολιτική περίοδο της ζωή σας, θέλετε να μας πείτε τους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής σας, μέχρι που γυρίσατε πια στο νησί μας σε ηλικία 63 ετών.
Πράγματι, η διαδρομή μου μέχρι να επιστρέψω στην Κεφαλονιά ήταν μια πορεία που δύσκολα περιγράφεται σε μία συνέντευξη…
Η αρχή αυτής της διαδρομής και το τέλος της όμως είναι εδώ, στο νησί μας.
Σε ηλικία μόλις 16 ετών έφυγα από το νησί με την οικογένειά μου, έχοντας ως προορισμό την Αυστραλία. Εκείνη την εποχή οι συνθήκες μετά το 1953 όπως ξέρετε ήταν εξαιρετικά δύσκολες και ο πατέρας μου είχε πουλήσει ό,τι είχαμε, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για την οικογένειά του. Όμως, λόγω της κρίσης που προκάλεσαν τα γεγονότα του Κυπριακού, το ταξίδι δεν ήταν εφικτό και έτσι η οικογένειά μου επέστρεψε πίσω στην Κεφαλονιά. Εγώ τότε πήρα τη δύσκολη απόφαση να μείνω μόνος μου στην Αθήνα και να ξεκινήσω από το μηδέν.
Τα πρώτα χρόνια ήταν ιδιαίτερα σκληρά. Δούλεψα ως χειριστής μηχανημάτων σε εργοτάξια στον Έβρο, σε βαριές εργασίες, προσπαθώντας να σταθώ στα πόδια μου. Λίγο αργότερα όμως η μοίρα με έβγαλε πάλι από την πορεία μου. Ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα του πατέρα μου με υποχρέωσε να επιστρέψω στον Πειραιά, ώστε να στηρίξω την οικογένειά μου.
Ακολούθησε η στρατιωτική μου θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό και στη συνέχεια μπήκα στον χώρο των μεταφορών, μεταφέροντας πορτοκάλια και φρούτα από την Άρτα και τη Ζαχάρω και άλλα αγροτικά προϊόντα προς την Κεντρική Λαχαναγορά Αθηνών.
Λίγο καιρό μετά η αγάπη μου για την πρόοδο, η περιέργειά μου και η διάθεση να δοκιμάζω νέες προκλήσεις με οδήγησαν στην Αγγλία, όπου εκπαιδεύτηκα ως πιλότος. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκα στις αεροψεκαστικές εφαρμογές, εξυπηρετώντας αγροτικές περιοχές όπως η Άμφισσα, η Ιτέα και η Θεσσαλία.
Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκα στον χώρο των εισαγωγών αυτοκινήτων και μηχανημάτων από την Αγγλία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, επεκτείνοντας σταδιακά τις επιχειρηματικές μου δραστηριότητες.
“Φυσικά ο πιο σημαντικός επιχειρηματικός μου σταθμός ήρθε το 1988, όταν ανέλαβα τη διαχείριση των ιστορικών θεάτρων ΠΕΡΟΚΕ και αγόρασα το ΑΚΡΟΠΟΛ και στη συνέχεια των θεάτρων Αρώνη, Αναλυτή και Αθηνά.
Είχα την τύχη να συνεργαστώ με σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου και της μουσικής, αποκτώντας εμπειρίες που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.”
“Ύστερα λοιπόν από δεκαετίες επαγγελματικής και προσωπικής πορείας στην Αθήνα, το 2005 πήρα την απόφαση να επιστρέψω οριστικά στην Κεφαλονιά.
Ήταν μια επιλογή καρδιάς.
Ήθελα να αξιοποιήσω όσα είχα μάθει όλα αυτά τα χρόνια, να προσφέρω στον τόπο που με γέννησε και να ανταποδώσω, μέσα από την αυτοδιοίκηση και την πολιτική, ένα μέρος από όσα μου χάρισε η ζωή.”
3. Από τη θέση του βουλευτή έως εκείνη του δημάρχου, ποιες θεωρείτε τις σημαντικότερες στιγμές της πολιτικής σας διαδρομής και γιατί; Ποια απόφαση ως δήμαρχος ή βουλευτής θεωρείτε ότι είχε τον μεγαλύτερο θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία;
Τα έργα που ολοκληρώσαμε κατά τη θητεία μου ως Δήμαρχος ήταν εκατοντάδες. Μην ξεχνάτε ότι ήμουν Δήμαρχος ολόκληρης της Κεφαλονιάς, πριν το σπάσιμο των Δήμων.
Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία περίοδο, θα έλεγα ότι είναι εκείνη κατά την οποία καταφέραμε να υλοποιήσουμε έργα που άλλαξαν ουσιαστικά την καθημερινότητα των Κεφαλονιτών. Η ανάπλαση και πεζοδρόμηση της κεντρικής πλατείας Αργοστολίου δεν ήταν απλώς ένα τεχνικό έργο.
Δημιούργησε έναν σύγχρονο δημόσιο χώρο, έναν τόπο συνάντησης και ζωής που επέστρεψε στους πολίτες. Απλά προσπαθήστε να θυμηθείτε το κέντρο του Αργοστολίου πριν την ανάπλασή του και την πεζοδρόμησή του.
Εξίσου σημαντική θεωρώ την κατασκευή του εργοστασίου επεξεργασίας νερού, που επέτρεψε στην πρωτεύουσα του νησιού να αποκτήσει ποιοτικό πόσιμο νερό. Πρόκειται για ένα έργο υποδομής με μακροχρόνια αξία, που αναβάθμισε την ποιότητα ζωής των κατοίκων και έλυσε ένα χρόνιο πρόβλημα.
Παράλληλα, προσπάθησα να αλλάξω και τη φιλοσοφία της διοίκησης. Πίστευα πάντα ότι το Δημαρχείο δεν πρέπει να είναι ένας κλειστός μηχανισμός, αλλά ένα «ανοιχτό σπίτι» για κάθε πολίτη. Ήθελα οι δημότες να αισθάνονται ότι μπορούν να μπουν, να εκφράσουν τα προβλήματά τους, να ακουστούν και να βρουν έναν δήμο δίπλα τους.
4. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες εκείνης της περιόδου που σας δημιουργούσαν αναχώματα στο έργο σας;
Ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά και για ολόκληρη τη χώρα. Η Ελλάδα βρισκόταν στη δίνη της οικονομικής κρίσης, οι κρατικές χρηματοδοτήσεις προς τους δήμους είχαν περιοριστεί σημαντικά και η δυνατότητα υλοποίησης ακόμη και βασικών έργων ήταν εξαιρετικά δύσκολη.
Κάθε απόφαση απαιτούσε προσεκτικό σχεδιασμό, σωστή διαχείριση και συνεχή διεκδίκηση πόρων. Κάναμε έργα, μεγάλα έργα τη δυσκολότερη εποχή για τη χώρα μας. Με περιορισμένους πόρους, με μειωμένο προσωπικό, με χρηματοδοτήσεις που μειώνονταν καθημερινά. Αλλά όπως είχα μάθει στη ζωή μου, ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Οι άνθρωποι κρινόμαστε και ζυγιζόμαστε καλύτερα τις δύσκολες στιγμές.
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα της εποχής που πρέπει να αναφέρω γιατί θεωρώ ότι είναι ένα ζήτημα που πρέπει να ακουστεί είναι ότι εκείνη την εποχή υπήρχε έντονη αντιπαράθεση στην τοπική πολιτική σκηνή. Συχνά οι διαφωνίες και οι προσωπικές αντιπαλότητες υπερίσχυαν της συνεργασίας που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Πίστευα και πιστεύω ότι όταν ένας τόπος είναι ενωμένος, μπορεί να πετύχει πολύ περισσότερα από ό,τι όταν κυριαρχεί η διχόνοια.
5. Με αφορμή το τελευταίο σας σχόλιο, υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκατε να εγκαταλείψετε την πολιτική; Και αν ναι, τι ήταν αυτό που σας κράτησε όρθιο;
Η πολιτική είναι ένας χώρος με έντονες προκλήσεις, μεγάλες απαιτήσεις και, πολλές φορές, προσωπικό κόστος. Υπήρξαν στιγμές απογοήτευσης, ιδιαίτερα όταν διαπίστωνα ότι οι λύσεις που χρειάζονταν οι πολίτες δεν μπορούσαν να προχωρήσουν με την ταχύτητα που θα ήθελα ή όταν η αντιπαράθεση ξεπερνούσε τα όρια της ουσίας. Είναι ανθρώπινο να αναρωτηθεί κανείς αν αξίζει να συνεχίσει.
Αυτό που με κράτησε όρθιο ήταν η πίστη ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή των ανθρώπων. Κάθε φορά που έβλεπα ένα έργο να ολοκληρώνεται, ένα πρόβλημα να επιλύεται ή έναν συμπολίτη μου να αισθάνεται ότι η φωνή του ακούστηκε, έπαιρνα δύναμη να συνεχίσω.
Πάνω απ’ όλα, όμως, με κράτησε η εμπιστοσύνη των πολιτών. Όταν οι άνθρωποι σε τιμούν με την ψήφο τους, έχεις χρέος να παραμείνεις συνεπής στις αρχές σου και να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές. Αυτό ήταν και παραμένει το μεγαλύτερο κίνητρό μου.
6. Η πολιτική συχνά δοκιμάζει τις προσωπικές αξίες. Υπήρξαν συμβιβασμοί που αρνηθήκατε να κάνετε, ακόμη κι αν είχαν πολιτικό κόστος;
Η πολιτική είναι, αναμφίβολα, ο χώρος των συνθέσεων και του διαλόγου. Άλλο όμως η αναζήτηση συναινέσεων και άλλο ο συμβιβασμός σε ζητήματα αρχών. Στην πορεία μου υπήρξαν στιγμές που δέχθηκα πιέσεις να ακολουθήσω τον εύκολο δρόμο ή να πάρω αποφάσεις που ίσως εξυπηρετούσαν πολιτικά, αλλά δεν ήταν αυτό που θεωρούσα σωστό για τον τόπο και τους πολίτες.
Προτίμησα να αναλάβω το πολιτικό κόστος, παρά να προδώσω τις αξίες με τις οποίες πορεύτηκα όλα αυτά τα χρόνια. Πιστεύω ότι η αξιοπιστία ενός πολιτικού δεν κρίνεται όταν όλα πηγαίνουν καλά, αλλά όταν καλείται να επιλέξει ανάμεσα στο συμφέρον της κοινωνίας και στο προσωπικό ή πολιτικό όφελος.
Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν έκανα λάθη. Έκανα, όπως κάθε άνθρωπος που αναλαμβάνει ευθύνες. Εκείνο, όμως, που προσπάθησα να μην κάνω ποτέ ήταν να θυσιάσω την αξιοπρέπειά μου, την ειλικρίνειά μου και την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν οι πολίτες για μια πρόσκαιρη πολιτική διευκόλυνση. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι η συνέπεια απέναντι στις αρχές σου και η σχέση εμπιστοσύνης που έχεις χτίσει με την κοινωνία.
7. Αν θα μπορούσατε να αλλάξετε κάτι από την εποχή που ήσασταν κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή του τόπου, ποιος θα ήταν;
Αν υπήρχε κάτι που θα ήθελα να είχα διεκδικήσει ακόμη πιο δυναμικά, αυτό θα ήταν η αποτροπή της διάσπασης του ενιαίου Δήμου Κεφαλονιάς. Πιστεύω ότι ήταν η μεγαλύτερη θεσμική οπισθοδρόμηση για τον τόπο μας. Αντί να ενισχύσει την ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητα της αυτοδιοίκησης, δημιούργησε κατακερματισμό δυνάμεων, δυσκολότερο συντονισμό και απώλεια της ενιαίας φωνής που είχε η Κεφαλονιά απέναντι στην κεντρική διοίκηση.
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα μεγάλα ζητήματα ενός νησιού, όπως οι υποδομές, η ανάπτυξη, η πολιτική προστασία και η διεκδίκηση πόρων, απαιτούν ενότητα και κοινή στρατηγική. Ίσως, λοιπόν, αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα έδινα ακόμη μεγαλύτερη μάχη για να παραμείνει η Κεφαλονιά ένας ενιαίος δήμος, γιατί θεωρώ ότι αυτό θα εξυπηρετούσε καλύτερα το συμφέρον των πολιτών και την προοπτική του τόπου.
Η επανένωση των Δήμων στο νησί μας θεωρώ ότι είναι το μεγάλο στοίχημα για τις Δημοτικές Αρχές του τόπου μας. Το νησί μας είναι ένα. Η πολιτική μας πρέπει να είναι ένα. Το όραμα του τόπου μας πρέπει να είναι ένα.
8. Αν μπορούσατε να συναντήσετε τον εαυτό σας ως παιδί, τι συμβουλή θα του δίνατε γνωρίζοντας όσα περάσατε μέχρι να φτάσετε εκεί που φθάσατε;
Θα του έλεγα να μην πάψει ποτέ να πιστεύει στον εαυτό του, ακόμη κι όταν οι συνθήκες φαίνονται δύσκολες. Η φτώχεια και οι δυσκολίες δεν καθορίζουν το μέλλον ενός ανθρώπου· μπορούν, αντίθετα, να γίνουν η δύναμη που τον κάνει πιο επίμονο, πιο ευαίσθητο και πιο αποφασισμένο να προσφέρει.
Θα του έλεγα επίσης να παραμείνει ταπεινός και να μην ξεχάσει ποτέ από πού ξεκίνησε. Οι τίτλοι και τα αξιώματα έχουν αξία μόνο όταν τα χρησιμοποιείς για να υπηρετείς τους ανθρώπους. Αυτό που πραγματικά μετράει δεν είναι να φτάσεις ψηλά, αλλά να μπορείς να κοιτάζεις τους συμπολίτες σου στα μάτια και να ξέρεις ότι έκανες ό,τι μπορούσες για τον τόπο σου.
Τέλος, θα του έλεγα να μη φοβηθεί τις αποτυχίες. Κάθε δυσκολία που συνάντησα στην πορεία μου έγινε ένα πολύτιμο μάθημα.
“Αν κάτι έμαθα όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι η επιμονή, η σκληρή δουλειά και η πίστη στις αξίες σου μπορούν να σε οδηγήσουν πολύ πιο μακριά από όσο φανταζόσουν όταν ήσουν εκείνο το μικρό παιδί.”
