Οι νότες υψώθηκαν ενώ ο ήλιος κατέβαινε

Συναντώντας τον το μεσημέρι πριν την εκδήλωση, τον ρώτησα αν θα καλούσε σ’αυτήν και τούς ενοίκους τού χώρου.

Νομίζω πως περί αυτού επρόκειτο.

Ο Τζών Ματθίας στάθηκε το απόγευμα τού Σαββάτου 25/7/’26 μέσα στον χώρο των Μυκηναϊκων τάφων των Μαζαρακάτων τής Κεφαλλωνιάς κι αναζήτησε τη δικιά του “Grace” όπως δηλώθηκε από το κείμενο που διάβασε.

“Grace” στα Ελληνικά σημαίνει, Χάρις·     και όντως, με απαλό, διακριτικό, χαριτωμένα πρόσβαρο τρόπο θα λέγαμε, στάθηκε ο Τζών στο χώρο, σαν περαστικός ταξιδιώτης που όμως δεν είχε φύγει ποτέ απ’αυτόν,                                           κι ας ζει στην άλλη άκρη τής Ευρώπης, όπου κι εκεί ένα σωρό Μυκηναϊκά σημάδια κι ευρήματα ανιχνεύονται.

Ο Τζών, ερμήνευσε την “Ionian partita” του, σε χώρο πολύ πιό οικείο του απ’όσο μπορούσε κανείς να φαντασθεί.

 Οι νότες τού βιολιού του υψώθηκαν ενώ ο ήλιος κατέβαινε.

Στούς θεατές προστέθηκαν και άδηλα ταπεινά λουλουδάκια τού καλοκαιριού ένα γύρω· αυτά με τη στυφή ανασαιμιά.

Οι ρίζες τους έτειναν προς τα κάτω, να συναντήσουν τούς ενοίκους μέσα στις θήκες τού χώρου.

Ο ανάλαφρα στιβαρός όμως τρόπος τού Τζών, μάς έφερνε στο νου το πόσο ανάλαφρα ζωγραφίζει ο Μιχαήλ Άγγελος τον θάνατο στην “Capella Sixtina”,

  και κάτι περισσότερο απ’ανάλαφρο : Σαν κωμικό πρόσωπο που νικήθηκε και κανείς πιά δεν τον παίρνει στα σοβαρά· και μόνον όσοι θέλουν να φοβηθούν απ’αυτόν φοβούνται.

Η “Ionian partita” τού John Matthias προχωρούσε, με ευχάριστο ξάφνιασμα κάποιες Κελτικές αποχρώσεις μέσα σ’αυτήν.

Κέλτης, είναι Ελληνική λέξη και σημαίνει τον κρυμμένο… (που όμως έφιππος προελαύνει και προστάζει… -ερμηνείες των σχετιζομένων με τον Κέλτη λέξεων, κέλης = ίππος, και κελεύω = προστάζω…-  ακόμα και τον θάνατο στην περίπτωση) …μάς λέει ο Ηρόδοτος, ο Παγκόσμιος Πατέρας τής Ιστορίας.

Και πράγματι ακούγοντας τόν Τζων, νοιώθαμε πως τα κρυμμένα ερχόντανε στο φως…          …εξ’άλλου η μέρα ήταν τής Αγίας Άννας, που τ’όνομα της σημαίνει επίσης, Χάρις.

Κι αν στην Grace (Χάρι) στο κείμενο έμπνευσης τού John, με το οποίο επιλέγει να μάς συναντήσει στο Ιόνιο, η θύελλα κι η νύχτα εισβάλλει και ξεριζώνει τα τρυφερά μπουμπούκια τής ζωής της,

-όπως μάς διάβασε-

 η Αγία Άννα όμως, είναι αυτή που γέννησε,      Αυτήν που γέννησε,

Αυτόν που γεννοβόλησε          τούς τάφους,

και “νεκρός ουδείς επί μνήματος”,

και σ’αυτό μάς μετέφερε το ανίερο κ προσβλητικό για το κράτος τού θανάτου, παίξιμο τού Τζών, πάνω από τα Μυκηναϊκά μνήματα.