Στην επέτειο Φυγής του Μάνου Χατζιδάκι

ΦΑΡΟΣ- ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ

                                      Στην επέτειο Φυγής του Μάνου Χατζιδάκι

Η 15η/6/2026 είναι η επέτειος φυγής του μεγάλου μας φιλόσοφου και μουσικοσυνθέτη Μάνου Χατζιδάκι.

Έφυγε στο μεγάλο ταξίδι για τις ορχήστρες του ουρανού και να είναι κοντά στο φεγγάρι του το χάρτινο.

Με αυτήν την αφορμή παραθέτουμε μερικά από τα λόγια του που χαρακτηρίζουν τη συναισθηματική ευφυΐα του.

«’Οποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, η συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε;

Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.»

Αρχή φόρμας

Μέσα από τα κείμενα, τις συνεντεύξεις και τον πολιτικό του λόγο (όπως τα σχόλιά του στον «Τρίτο»), αντιμετώπισε την ήττα ως μια ευκαιρία αφυπνίσεως και τη νίκη όχι ως θρίαμβο, αλλά ως έκφραση προσωπικής ευθύνης.

Για την ήττα: Την ταύτιζε συχνά με την αποδοχή της παθητικότητας και τη συνήθεια. Πίστευε ότι η πραγματική ήττα δεν έρχεται όταν αγωνίζεσαι και αποτυγχάνεις, αλλά όταν συμβιβάζεσαι με το μέτριο και εγκαταλείπεις τα ιδανικά σου. Θεωρούσε ότι οι μεγάλες ιδέες ηττώνται όταν υπηρετούνται από ανθρώπους με μικρή ή στρεβλή νοοτροπία.

Για τη νίκη: Απέρριπτε τη νίκη που συνδυάζεται με την αλαζονεία, τον θρίαμβο επί των άλλων ή τον λαϊκισμό. Για τον Χατζιδάκι, πραγματική «νίκη» ήταν η κατάκτηση της αυτογνωσίας και η καλλιέργεια της εσωτερικής ευαισθησίας, την οποία ο ίδιος αποκαλούσε «την πιο σκληρή δύναμη του κόσμου».

Η μουσική του συνεχίζει να μας συνοδεύει στις χαρές και στις λύπες μας, να φωτίζει τις πιο ευαίσθητες γωνιές της ψυχής μας και να μας θυμίζει ότι η ομορφιά θα στέκεται πάντοτε απέναντι στη βαρβαρότητα.

Για μας πολιτισμός είναι το άρωμα του ευκαλύπτου.

                                         Από το Τμήμα Επικοινωνίας του ΦΑΡΟΥ