Συνέντευξη του επίτιμου προξένου Βίκτωρα Ρουχωτά στον γνωστό δημοσιογράφο Μιλαν Σρντιτσ της RTS Κρατικής τηλεόρασης της Σερβίας

Za koga li će navijati Viktor Rouhotas sa Kefalonije u finalu? Đoković ili Cicipas? Prvo pitanje koje sam smislio dok sam išao da ga upoznam. Grk po rođenju, nikakve krvne veze sa Srbijom, ali zaljubljenik u naš narod, još dok je studirao stomatologiju u Beogradu. Danas tvrdi da je polu Srbin, odlično govori naš, ili polu njegov. Viktor je i Počasni konzul Srbije. Ne samo po tome što na njegovoj kući u Argostoliju, glavnom gradu Kefalonije, stoji tabla koja to potvrđuje i velika srpska zastava na terasi. Viktorovom zaslugom ovde postoje ulice: Šabačka, Voždovačka i uskoro Sokobanjska. Njegovom zaslugom one su bratske opštine sa Argostolijem. Bratske? Tako česta reč ovde u Grčkoj kada pomeneš Srbiju. Toliko godina idem na letovanje u zemlju braće i nikada nisam ni pomislio da to “bratski” dolazi iz nekog interesa. Kada sam se izgubio na Krfu u planinskim selima, brat iz pekare častio me je raznim pecivima, jer sam Srbin. Kada sam prekoračio brzinu, policajac je pogledao tablice i rekao, oh braća, aj dalje. I mnogo sličnih situacija, koje su učvrstile to bratsko uverenje i u meni. I kada god sam počeo filozofski da razmišljam o tom “bratskom”, šta nas to veže sem iste vere, nekada povezanih kraljevskih i prinčevskih loza, Krfa kao utočišta našoj vojsci, obični postupci, običnog naroda, terali su me da “uprostim filosofiju” i svedem razmišljanje na običan osećaj. Viktor je otišao korak dalje, on nije Brat, on je polu Srbin i za njega je ta filosofija tu završena. Posle studija, a početkom ratova u bivšoj SFRJ, Viktor je često organizovao humanitarne karavane sa lekovima za Srbe. Poverio mi je da je tu bilo i cigara i Metakse za vojsku. “Pa treba dati i vojsci nesto, jel tako. Pa to njima treba pored lekova”, objašnjava mi uz pivo pored mora. A zašto su se građani Kefalonije organizovali da pomognu braći? Zato što su ta ista braća, kada je 1953. godine ovo ostrvo skoro sravnio sa zemljom zemljotres, Srbija je poslala montažne kuće kao prvu pomoć, a mnoga braća su došla ovde i pomagala ljudima. Tada je poginulo 500 ljudi, a zemljotres je potpuno uništio glavni grad Argostoli i skoro sva planinska sela. Ali ne tera samo muka na bratske odnose. Viktor danas organizuje slikarske kolonije, a njegov prijatelj Spiros, pored svoje taverne na plaži Vatsa napravio je veliki mozaik Mome Kapora. Moma je ovde često dolazio, bio Spirosov veliki prijatelj i zaslužio da njegov lik ponosno stoji na parčetu raja u Kefaloniji. Ne zbog veličine njegovih dela koja su nastajala i ovde, već bratskih veza jednog Spirosa i jednog Mome. Sećate se oficira Marinosa? U Srbiji su mediji pisali da je kapetan. Onaj što je odbio naređenje da sa svojim brodom uplovi u Jadran za vreme NATO bombardovanja Srbije. Onaj BRAT. Viktorov prijatelj. Zvao ga je na moje insistiranje da ga ubedi da prvi put od 1999. godine da nekome intervju. Kasno je bilo, Marinos je spavao i nije odgovarao na pozive, ali kaže Viktor, nikada o tome nije pričao. Jer ne moze, počne da plače. Baš kao i mnogi Grci koje sam ovde upoznao i koji kada god bi me pitali o NATO agresiji, potkrala bi im se suza u oku. Najviše zbog toga, kako sami kažu, nisu mogli da pomognu braći. Oficir je osuđen, bio je u zatvoru 7 godina. Danas vozi privatne brodove i nakon što bogate klijente odvede na neku lokaciju, sprema im ručak. Taj isti brat, koji je zbog jednostavnog bratskog osećaja, završio karijeru vojnika i ležao i zatvoru. Viktor kaže da on neće ni ulicu po njemu da nazovu u Srbiji. Marinos je nedavno opet plakao zbog Srbije. 25. marta Grčka je slavila 200 godina od oslobođenja od Turaka. Beograd i Banja Luka bili su osvetljeni bojama njihove zastave. Bivši oficir i brat Marinos, opet je plakao. Njegove suze video je samo Viktor. Njegov postupak, zbog tamo daleke braće, retko ko može da razume, a da se ne zapita, da li bi on kao Srbin učinio nešto tako za sopstvenu zemlju. Marino nije razmisljao glavom, već tim bratskim srcem, koje i danas zaplače zbog par plavo belih boja na našim zgradama. Ne znam da li će pristati na intervju. Ne znam ni za koga će danas navijati Marinos. Ali odgovor na pitanje za koga će Viktor navijati, dobio sam kao iz topa: “Pa jedan je Đoković, naravno.” 🇬🇷🇷🇸🇬🇷🇷🇸🇬🇷🇷🇸 #srbija #greece #hellas Grčka Info Zdravo Volim Grčku
Ποιος θα ζητωκραυγάσει στους τελικούς ο Viktor Rouhotas από την Κεφαλονιά; Τζόκοβιτς ή Σίτας; Η πρώτη ερώτηση που μου ήρθε όταν πήγα να τον συναντήσω. Ελληνικά εκ γενετής, χωρίς αίμα δεσμούς με τη Σερβία, αλλά εραστής του λαού μας, ενώ μελετά οδοντιατρική στο Βελιγράδι. Σήμερα ισχυρίζεται ότι είναι μισός Σέρβος, μιλάει υπέροχα τα δικά μας, ή τα μισά του. Ο Βίκτορ είναι επίσης ο Επίτιμος Πρόξενος της Σερβίας. Όχι μόνο αυτό στο σπίτι του στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, υπάρχει μια πινακίδα που το επιβεβαιώνει και μια μεγάλη Σερβική σημαία στη βεράντα. Χάρη στον Viktor, υπάρχουν δρόμοι εδώ: Šaba čka, Vozdova čka και σύντομα Sokobanjska. Χάρη σε αυτόν, είναι αδελφοτεχνοί δήμοι με Αργοστόλι. Αδελφότητα; Τόσο κοινή λέξη εδώ στην Ελλάδα όταν αναφέρεις Σερβία. Τόσα χρόνια έκανα διακοπές στη χώρα των αδελφών και ποτέ δεν πίστευα ότι το ′′ αδελφικό ′′ έρχεται από κάποιο ενδιαφέρον. Όταν χάθηκα στην Κέρκυρα στα ορεινά χωριά, ο αδερφός μου από τον φούρνο με περιποιήθηκε σε διάφορα αρτοσκευάσματα, γιατί είμαι Σέρβος. Όταν έτρεχα, ο αξιωματικός κοίταξε την πινακίδα κυκλοφορίας και είπε, ω αδελφοί, προχωρήστε. Και πολλές παρόμοιες καταστάσεις, που στερεοποιούν την αδελφική πίστη και σε μένα. Και όποτε άρχισα να σκέφτομαι φιλοσοφικά για εκείνο το ′′ αδελφικό “, τι μας δεσμεύει εκτός από την ίδια πίστη, κάποτε συνδεδεμένες βασιλικές και πριγκιπικές γραμμές, η Κέρκυρα ως ιερό με το στρατό μας, συνηθισμένες πράξεις, απλοί άνθρωποι, με ανάγκασαν να ′′ απλοποιήσω φιλοσοφία ′′ και μειώνω τη σκέψη σε συνηθισμένο συναίσθημα. Ο Βίκτωρ πήγε ένα βήμα παραπέρα, δεν είναι Αδερφός, είναι μισός Σέρβος και για αυτόν η φιλοσοφία τελείωσε εκεί. Μετά τις σπουδές, και στην αρχή των πολέμων στο πρώην SFRJ, ο Viktor συχνά οργανώνει ανθρωπιστικά τροχόσπιτα με φάρμακα για τους Σέρβους. Με διαβεβαίωσε ότι υπήρχαν τσιγάρα και Μεταξάς για τον στρατό. ′′ Καλά, κάτι πρέπει να δοθεί στον στρατό, ε; Λοιπόν, το χρειάζονται εκτός από φάρμακα “, μου εξηγεί με μια μπύρα δίπλα στη θάλασσα. Και γιατί οι πολίτες της Κεφαλονιάς οργανώθηκαν για να βοηθήσουν τα αδέλφια τους; Επειδή είναι τα ίδια αδέλφια, όταν σεισμός το 1953. το νησί σχεδόν ισοπεδώθηκε, η Σερβία έστειλε προκατασκευασμένα σπίτια ως πρώτες βοήθειες, και πολλά αδέλφια ήρθαν εδώ και βοήθησαν ανθρώπους. Εκείνη την ώρα σκοτώθηκαν 500 άνθρωποι και ο σεισμός κατέστρεψε ολοσχερώς την πρωτεύουσα Αργοστόλι και σχεδόν όλα τα ορεινά χωριά. Αλλά δεν προκαλεί μόνο πόνο στις αδελφικές σχέσεις. Ο Βίκτωρ οργανώνει σήμερα ζωγραφική αποικίες, και ο φίλος του Σπύρος, εκτός από την ταβέρνα του στην παραλία του Βάτσα έκανε μεγάλο ψηφιδωτό του Μome Kapora. Η μαμά ερχόταν συχνά εδώ, ήταν ένας υπέροχος φίλος του Σπύρου και του άξιζε να στέκεται περήφανα ο χαρακτήρας του σε ένα κομμάτι του παραδείσου στην Κεφαλονιά. Όχι λόγω του μεγέθους των έργων του που δημιουργήθηκαν και εδώ, αλλά λόγω των αδελφικών δεσμών ενός Σπύρου και μιας Μόμας. Θυμάσαι τον αστυφύλακα Μαρίνου; Στη Σερβία, τα ΜΜΕ έγραψαν ότι είναι αρχηγός. Αυτός που αρνήθηκε την εντολή να επιβιβαστεί στο πλοίο του στην Αδριατική κατά τη διάρκεια του ΝΑΤΟικού βομβαρδισμού στη Σερβία. Ο ένας ΑΔΕΡΦΟΣ. Ένας φίλος του Βίκτορ. Τον κάλεσε στην επιμονή μου να τον πείσω να πάρει συνέντευξη από κάποιον για πρώτη φορά μετά από 1999. χρόνια. Ήταν αργά, ο Μαρίνος κοιμόταν και δεν απαντούσε στις κλήσεις του, αλλά λέει ο Βίκτωρ, δεν μίλησε ποτέ γι ‘ αυτό. Επειδή δεν μπορεί, αρχίζει να κλαίει. Όπως και πολλοί Έλληνες που γνώρισα εδώ που όποτε με ρωτούσαν για την επιθετικότητα του ΝΑΤΟ, θα τους έτρωγε ένα δάκρυ στο μάτι. Κυρίως επειδή, όπως λένε, δεν μπορούσαν να βοηθήσουν τα αδέλφια τους. Ο αξιωματικός καταδικάστηκε, πέρασε 7 χρόνια φυλακή. Σήμερα οδηγεί ιδιωτικά πλοία και αφού πηγαίνει πλούσιους πελάτες σε κάποια τοποθεσία, ετοιμάζει γεύμα για αυτούς. Ο ίδιος αδελφός, που λόγω ενός απλού αδελφικού συναισθήματος, τελείωσε την καριέρα του ως στρατιώτης και ήταν στη φυλακή. Ο Βίκτωρ λέει ότι δεν θα δώσει καν το όνομα του σε έναν δρόμο στη Σερβία. Ο Μαρίνος έκλαψε πρόσφατα για τη Σερβία ξανά. Στις 25 Μαρτίου., Η Ελλάδα γιόρτασε τα 200 χρόνια από την απελευθέρωση της από τους Τούρκους. Το Βελιγράδι και η Μπάντζα Λούκα φωτίστηκαν με τα χρώματα της σημαίας τους. Πρώην αξιωματικός και αδελφός Μαρίνος, δάκρυσε ξανά. Μόνο ο Βίκτωρας είδε τα δάκρυά του. Οι πράξεις του, λόγω των μακρινών αδελφών του, σχεδόν δεν μπορεί κανείς να καταλάβει, χωρίς να ρωτήσει αν αυτός, ως Σέρβος, θα έκανε κάτι τέτοιο για τη χώρα του. Ο Μαρίνο δεν σκέφτηκε με το κεφάλι του, αλλά με την αδελφική καρδιά, που εξακολουθεί να κλαίει σήμερα για λίγα μπλε και λευκά χρώματα στα κτίρια μας. Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσει με τη συνέντευξη. Δεν ξέρω ποιος θα ζητωκραυγάσει σήμερα ο Μαρίνος. Αλλά η απάντηση στην ερώτηση για το ποιον θα ζητωκραυγάσει ο Βίκτωρ, έβγαλα like από το όπλο: ′′ Καλά, υπάρχει μόνο ένας Τζόκοβιτς, φυσικά.” 🇬🇷🇷🇸🇬🇷🇷🇸🇬🇷🇷🇸 #serbija #greece #hellas 🇬🇷🇷🇸🇬🇷🇷🇸🇬🇷🇷🇸 Hello I Αγαπώ Ελλάδα



Απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε χρήση, αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, φόρτωση (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά του περιεχομένου του δικτυακού τόπου και των υπηρεσιών που προσφέρονται σε αυτό, χωρίς την προηγούμενη άδειά εκπροσώπου της Ιστοσελίδας (portoni.gr). Δείτε τους Όρους Χρήσεις