Η πολιτική, τα κόμματα, ο φασισμός και η μεταπολίτευση – 4 νέοι Κεφαλονίτες πολιτικοί μιλούν για την πολιτική

Ίσως το κεντρικότερο ερώτημα στη μεγάλη συνέντευξη που πήραμε από τους 4 νέους Κεφαλονίτες πολιτικούς ήταν η τύχη της ίδιας της πολιτικής σήμερα.

Γιατί ο κόσμος απομακρύνεται από τα κόμματα; Πόσο επικίνδυνη είναι η διαρκής αμφισβήτηση του ίδιου του πολιτικού συστήματος όταν δεν αναδύεται κάτι καινούργιο; Πόσο πιθανή είναι μια περαιτέρω άνοδος του φασισμού μέσα σε ένα τέτοιο εκρηκτικό μείγμα ακραίας φτώχειας, ανισότητας και απαξίωσης των θεσμών που με αίμα και αγώνα χτίστηκαν τους δύο περασμένους αιώνες;

Ο κόσμος έχει απομακρυνθεί από τα ίδια τα κύτταρα της δημοκρατίας χωρίς να δημιουργεί πλέον καινούργια. Και δεν είναι μόνο τα κόμματα που χάνουν ψηφοφόρους και στελέχη. Ο συνδικαλισμός αντιμετωπίζεται με καχυποψία, οι τοπικές πολιτικές οργανώσεις έχουν σχεδόν αδειάσει, ενώ ακόμα και το περίφημο κίνημα των «Aγανακτισμένων» βυθίστηκε μέσα στην ασάφεια της ίδιας του της υπόστασης αλλά και την ακραία καταστολή που υπέστη.

Τέλος, το πιο επικίνδυνο ίσως είναι ότι σήμερα, οι όποιες αντι-συστημικές φωνές ακούγονται ακόμα, κόντρα στο ξεχαρβαλωμένο πολιτικό σύστημα, ανήκουν (συνήθως) σε γραφικούς τύπους ή φασίστες. Όχι, βέβαια, ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις.

Οι λύσεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι περιορισμένες. Η το παρόν πολιτικό σύστημα θα ανασυνταχτεί, θα θεραπεύσει τα καρκινώματα με τα οποία γέμισε και θα κερδίσει πάλι την εμπιστοσύνη και τη συμμετοχή του κόσμου ή κάτι νέο και ίσως επαναστατικό ή πραγματικά ριζοσπαστικό θα γεννηθεί ή η χώρα θα βουλιάξει στον ακραίο διχασμό, τον φασισμό και τις εθνικές τραγωδίες.

Ο Γιάννης Βαρούχας (ΣΥΡΙΖΑ), ο Τάσος Παπαθεοδωρόπουλος (ΠΑΣΟΚ), ο Σπύρος Καμπίτσης (ΚΚΕ) και ο Γιώργος Κοκκόλης (Νέα Δημοκρατία) αναγνωρίζουν την κάμψη των κινημάτων, τα αδιέξοδα των κομμάτων και τους κινδύνους που ήδη έχουν γιγαντωθεί.

Ακούστε τι είπαν στα Κεφαλονίτικα Νέα, στο πιο πολιτικό ίσως θέμα από όλα όσα συζητήσαμε μαζί τους. Ο καθένας από την πλευρά του φωτίζει και ένα διαφορετικό κομμάτι του προβλήματος. Και οι 4 όμως μαζί δίνουν, πιστεύουμε, μία σφαιρική εικόνα για το ποια είναι η κατάσταση σήμερα και πώς μπορεί αυτό να αλλάξει. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Στη συνέχεια δίνει ο καθένας τη δική του οπτική για την «μεταπολίτευση» και προτείνουν αλλαγές ξεκινώντας, όπως τους ζητήσαμε, από τα ίδια τους τα κόμματα.

Γιατί ο κόσμος έχει απομακρυνθεί από την πολιτική και τα κόμματα;

Σημ.: Να ζητήσουμε μια μικρή συγγνώμη από τον Γιάννη Βαρούχα γιατί από δικό μας τεχνικό λάθος τα πλάνα του βγήκαν λίγο… φλου. 

Έχει κλείσει ο κύκλος της «μεταπολίτευσης»;

-Είσαστε και οι τέσσερις νέα παιδιά. Πιστεύεται ότι έχει κλείσει ο κύκλος της «μεταπολίτευσης» και ότι έχουμε περάσει σε κάτι καινούριο; Αν ναι, τι όνομα θα του δίνατε;

Γιάννης (ΣΥΡΙΖΑ):


– Ναι σίγουρα έχει γίνει ένα άλμα. Αυτό που το ονομάσαμε μεταπολίτευση είναι μια «σύμβαση», νομίζω, κι έχει κάνει τον κύκλο του και τον έκανε τελειώνοντας με πολύ άσχημο τρόπο. Μια αλυσίδα σκανδάλων οδήγησε στα χρόνια των μνημονίων και τώρα, κατά τη γνώμη μου, βλέπουμε κάτι που εγώ τουλάχιστον που είμαι 35 χρόνων δεν έχω ξαναδεί: τέτοια διακυβέρνηση σε αυτή τη χώρα, με ένα τέτοιο πρόσημο και με πρακτικές πραγματικής αξιοκρατίας, στην πράξη, όχι στα λόγια. Και το είδαμε αυτό σε τοπικό επίπεδο στις τοποθετήσεις διευθυντών και στις κρίσεις που έχουν γίνει σε διάφορες βαθμίδες στην εκπαίδευση, στα σώματα ασφαλείας, κλπ.  Οπότε, ναι, η «μεταπολίτευση» έχει ολοκληρώσει και με επώδυνο τρόπο, μάλιστα, τον κύκλο της και είμαστε σε μια νέα αρχή.

Νομίζω, τέλος, πως και άνθρωποι που είναι έκτος αυτής της εθνικής προσπάθειας το αναγνωρίζουν, ότι δηλαδή θα δημιουργηθεί ένα νέο σκηνικό και σε αυτό θα πρωταγωνιστήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε συμφωνούν μαζί του είτε όχι.

Τάσος (ΠΑΣΟΚ):


Η εποχή της μεταπολίτευσης φτάνει προς το τέλος της, θεωρώ ότι δεν έχει φτάσει ακόμα στο τέλος της. Η αρχή του τέλους για την μεταπολίτευση ήταν η είσοδος μας στο μνημόνιο, άσχετο εάν έπρεπε να μπει η χώρα μέσα σε αυτόν τον κύκλο αλλαγών και μεταρρυθμίσεων. Θεωρώ ότι μέσα στην επόμενη πενταετία θα ξεκινήσει κάτι τέτοιο, υπάρχει ήδη μια αλλαγή στάσης των πολιτών, αυτό είναι διαφορετικότητα και εκεί πέρα πρέπει να μείνουμε στην αλλαγή κατεύθυνσης  δηλαδή, το αν θα μεταβούμε από την μεταπολίτευση σε μια νέα γενιά, όπως θέλουμε ας την βαφτίσουμε, ας μην βάλουμε εμείς τον τίτλο. Και θέλω να πιστεύω ότι θα προχωρήσουμε σε μια συλλογικά καλύτερη προοπτική για τη χώρα, είτε αυτό είναι με μια συνομοσπονδία κομμάτων στην διακυβέρνηση του κράτους είτε αυτό γίνει με ένα κόμμα μπροστά και τους υπόλοιπους, στους χώρους και στα επίπεδα που μπορούν, να συνεργάζονατι, είτε αυτό είναι έτσι, είτε είναι με άλλο τρόπο. Αυτή είναι η δική μου άποψη.

Γιώργος (ΝΔ): 

Εγώ θεωρώ ότι δεν έχουμε φτάσει στο τέλος, εγώ είμαι πιο κοντά στην άποψη του Τάσου. Θεωρώ ότι είμαστε πια στην τελευταία ίσως φάση, με την έννοια ότι όλη αυτή η αντίδραση στον τρόπο με τον όποιο το ελληνικό κράτος δομήθηκε οικονομικά οδήγησε στο τέλμα που οδήγησε, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μπήκαμε δηλαδή σε μια σκληρή επιτροπεία, μπήκαμε σε δημοσιονομικά μεγέθη τα οποία ήταν πλέον μη διαχειρίσιμα.

Νομίζω ότι με το κίνημα όλο αυτό που έγινε των «αγανακτισμένων» και όλη αυτή την ανατροπή που είχαμε το 2015, μπήκαμε σε μια άλλη φάση όπου πλέον, λίγο – πολύ νομίζω, τα μεγάλα κόμματα του δημοκρατικού τόξου συμφωνούν ότι δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική, αλλά θεωρώ ότι όντως είναι πολύ σημαντικό που η κοινωνία έχει αλλάξει. Δηλαδή βλέπεις πια σε χαρακτηριστικά ερευνών ότι οι άνθρωποι μιλούν για επενδύσεις, μιλούν για αγορά εργασίας, δηλαδή πράγματα τα οποία σε προηγούμενες μετρήσεις φαινόντουσαν να ήταν το «Άγιο Δισκοπότηρο» της μεταπολίτευσης. Δηλαδή ότι δεν «αγγίζουμε» το δημόσιο, ότι δεν «αγγίζουμε» κόμματα τα οποία θεωρούσαμε μέχρι πρότινος ότι είναι κεκτημένα και ότι όλα, αποκλειστικά, πρέπει να διαχειρίζονται από το δημόσιο.

Πλέον πια η κοινωνία αρχίζει και μετράει με όρους αποτελεσματικότητας περισσότερο και όχι δημοκρατικότητας και δημοσίου ελέγχου. Νομίζω ότι αυτό πια θα επισφραγιστεί και πρέπει θα έλεγα να επισφραγιστεί, με μια θεσμική αλλαγή, διότι στην ουσία αυτό της μεταπολίτευσης τι είναι, μια μετωνυμία της αλλαγής των γαλλικών δημοκρατιών σε τρίτη, τέταρτη, πέμπτη γαλλική δημοκρατία. Ο καλύτερος τρόπος για να το κάνεις αυτό είναι πια με μια γενναία συνταγματική μεταρρύθμιση η οποία θα λύσει και όλα τα προηγούμενα που φέρνει, γιατί η μεταπολίτευση ήταν μια συνεχόμενη διαδικασία, δεν ήταν κάτι το οποίο ξεκίνησε και έμεινε σταθερό. Διακρίνουμε συμπτώματα, διακρίνουμε και καλά πράγματα, γιατί εγώ δεν θέλω να τα βάζω ότι είναι μια κατάσταση η οποία απλά ήταν φθίνουσα, είχαμε για παράδειγμα την μεγαλύτερη αύξηση ΑΕΠ της χώρας από υπάρξεως μας, δεν είναι αμελητέο αυτό, αλλά και οι κατακτήσεις που είχαμε δεν είναι μικρές. Προφανώς τα κάναμε σε κάποια πράγματα «μαντάρα» αλλά δεν μπορεί να το πετάμε όλο το «οικοδόμημα». Γι’ αυτό και νομίζω ότι όταν κλείσει πια ο κύκλος αυτός της επιτροπείας πρέπει να κάνουμε το μεγάλο «άλμα» και να πούμε πια τι σύστημα θέλουμε και πως αυτό θα προσδιορίζεται και με ποια χαρακτηριστικά θα μπορεί ο κόσμος να συμμετέχει στην πολιτική διαδικασία. Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο κρίσιμο για να πούμε ότι πια «κλείσαμε» και «μπήκαμε» σε κάτι άλλο.

Σπύρος (ΚΚΕ) : 

Να ξεκινήσω την απάντηση μου βάζοντας μια ερώτηση πάνω στην ερώτηση αυτή, τι διαφορετικό υπήρχε στο οικονομικό σύστημα πριν και μετά την μεταπολίτευση, ο καπιταλισμός δεν υπήρχε πριν την μεταπολίτευση και μετά την μεταπολίτευση; Τι άλλαξε ουσιαστικά από πριν και μετά; Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο η άρχουσα τάξη επέλεξε να διαχειρίζεται την εξουσία της; Τι θέλω να πω. Μιλάμε για την περίοδο της μεταπολίτευσης, ουσιαστικά για την περίοδο μετά τη χούντα. Η χούντα τι ήταν, ήταν μια έκφραση -πως να το πω- της εξουσίας της αστικής τάξης με πολύ πιο σκληρά μέσα, με την επιβολή των νόμων των στρατιωτικών, με την επιβολή όπως λέμε «με την μπότα», με την απαγόρευση της ελεύθερης συζήτησης, με χίλιες δυο απαγορεύσεις που είχαν ως σκοπό να βάλουν στον «γύψο» το λαϊκό κίνημα ούτως ώστε οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι να μπορέσουν να αναπτυχθούν ταχύτατα- τάχιστα. Και φάνηκε εκείνη την περίοδο αυτό, για να βγουν από την κρίση την οποία έχανε περιέλθει το προηγούμενο διάστημα. Έρχεται, λοιπόν, αυτό που ονομάζουμε μεταπολίτευση και τι αλλάζει; Αλλάζει η μορφή της αστικής εξουσίας από δικτατορία πολιτική γίνεται κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τα κλειδιά της οικονομίας άλλαξαν χέρια; Εμείς απαντάμε ότι δεν άλλαξαν χέρια, τα είχε η αστική τάξη τότε, τα είχε η αστική τάξη πιο πριν, τα έχει η αστική τάξη ακόμα. Οπότε, για μας, διεργασία πραγματική, αλλαγή ουσιαστική για να δει άσπρη μέρα τούτος εδώ ο τόπος και ο κόσμος ο οποίος πραγματικά κάθε μέρα στους χώρους δουλειάς πεθαίνει από την δουλειά και δεν το λέω μεταφορικά, αν ανοίξει κάποιος να δει τα εργατικά ατυχήματα του τελευταίου τριμήνου τι αριθμούς έχουν φτάσει πραγματικά θα ανατριχιάσει, όπως κι εγώ ανατριχιάζω και μόνο που κάθε δεύτερη μέρα ακούω «άλλος ένα νεκρός από ελλιπή μέτρα ασφαλείας», «άλλος ένα νεκρός σε δημόσια έργα», «άλλος ένας νεκρός», δεν ξέρω που. Άρα η πραγματική αλλαγή η ουσιαστική αλλαγή αυτό που θα φέρει πραγματικά τον λαό και θα τον κάνει αφέντη στον τόπο του θα είναι όταν θα αλλάξει κλειδιά η εξουσία στην οικονομία, όταν δηλαδή ο λαός θα αποφασίσει ότι όλα αυτά που παράγει θα είναι προς όφελος του και δεν θα του τα κλέβει πια κανένας. Αυτό που εμείς στο κόμμα μας ονομάζουμε σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Τι θα προτείνατε στο κόμμα σας να αλλάξει;

Αυτή ήταν η επόμενη ερώτηση που θέσαμε στην παρέα των νέων πολιτικών της Κεφαλονιάς. Και ξεκινήσαμε με τον Σπύρο, από το ΚΚΕ.

Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκαν 7 περίπου λεπτά για να δώσει μια σαφή απάντηση. Όχι, φυσικά, ότι η συνολική τοποθέτησή του δεν είχε ενδιαφέρον, αλλά για αρκετά λεπτά δεν απαντούσε σε αυτό που τον ρωτούσαμε.

Μίλησε για την καθημερινή αυτοκριτική που κάνει το ΚΚΕ, για την δημοσιευμένη Διακήρυξη για τα 100 χρόνια του κόμματος, αναφέρθηκε στα ποσοστά του και στο παράδειγμα της ΕΔΑ, που όπως είπε, ενώ είχε κάποια στιγμή αρκετά μεγάλο ποσοστό, δεν έγινε κυβέρνηση και ότι αμέσως μετά δεν έμεινε κάτι για να κερδίσει, τελικά, ο κόσμος.

Στη συνέχεια, απαντώντας ουσιαστικά στον Γιάννη από προηγούμενη ερώτηση-θεματική, αναφέρθηκε και στην βία, όπως και στην Χρυσή Αυγή, μια τοποθέτηση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον που θα παραθέσουμε ολόκληρη «ηχητικά» σε άλλο σημείο της συνέντευξης.

Στο τέλος, έδωσε την δική του άποψη για το τι πρέπει να αλλάξει το ΚΚΕ, τονίζοντας ότι «το μόνο που θα μπορούσαμε να αλλάξουμε αυτή την στιγμή, είναι να εκλαϊκεύουμε καλύτερα την πολιτική μας. Δηλαδή, όταν μιλάμε με επιστημονικούς όρους για την οικονομία και την πολιτική, να το κάνουμε όσο το δυνατόν πιο απλά για να γίνουν πιο κατανοητά στις μεγάλες μάζες ανθρώπων». Καταλήγοντας παράλληλα, πως είναι σημαντικό να προσπαθεί και ο κόσμος να μάθει τι είναι πχ ο ιμπεριαλισμός και να μην λέει συνέχεια «α, το ΚΚΕ πάλι για ιμπεριαλισμό, μιλάει».

Αμέσως μετά πήρε τον λόγο ο Γιάννης, για το τι θα άλλαζε στο ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντησή του δεν ήταν φυσικά «χρηστική» δηλαδή τι ο ίδιος θα άλλαζε, αλλά αναφέρθηκε στον θυμό που του προκάλεσε το θέμα με το «επίδομα» ενοικίου της πρώην πλέον υπουργού, τονίζοντας για δεύτερη φορά στην ίδια συνέντευξη την άμεση, κατά την γνώμη του, αντίδραση του πρωθυπουργού. Αυτό, είπε, θα άλλαζα στο κόμμα μου, ενώ για την ατζέντα της πολιτικής αναφέρθηκε σε μια μεγαλύτερη συνεργασία με τους οικολόγους, υπογραμμίζοντας την πρόσφατη τότε διαφωνία τους και την αντίστοιχη καταψήφιση από τους οικολόγους που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και την Κυβέρνηση του νομοσχεδίου για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων και τις συμβάσεις παραχώρησης.

Ο Τάσος στην ερώτηση αυτή είχε ένα καλό… «άλλοθι». Κι αυτό γιατί ο πολιτικός του χώρος οδεύει προς ένα ιδρυτικό ουσιαστικά συνέδριο (σημείωση: αναφέρεται στο συνέδριο που ολοκληρώθηκε μόλις χθες), με νέο όνομα και νέα ίσως δομή, όπως μας είπε. Αυτά επικαλέστηκε και ίδιος, αναφερόμενος πάντως ότι ο χώρος της κεντροαριστεράς παρουσίαζε ένα μεγάλο κενό. Αν τώρα θα άλλαζε κάτι, μίλησε για «ένα πιο σκληρό μεταρρυθμιστικό πλαίσιο και μια πιο σθεναρή αντιμετώπιση των συνδικάτων για να περάσουν οι μεταρρυθμίσεις αυτές». 

Τελευταίος ομιλητής ήταν ο Γιώργος, του οποίου η θέση έχει και μια άλλη σημασία για τα εσωτερικά του κόμματός του, καθώς είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ.

Ξεκίνησε λέγοντας ότι έχουν αλλάξει ήδη πολλά στην ΝΔ. Αυτό που θα άλλαζε ο ίδιος «κάποιες νοοτροπίες μέσα στο κόμμα». Μίλησε για «αρχοντοχωριατισμούς» συγκεκριμένων στελεχών που όπως είπε «κάθισαν σε μια καρέκλα και δεν λένε να το κουνήσουν». Αυτό «πρέπει να τελειώσει», συμπλήρωσε. «Δεν είμαστε αιώνιοι, είναι μια σκυταλοδρομία, μπαίνεις για να βγεις». Επικαλέστηκε, μάλιστα και μια δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «σημασία δεν έχει πως μπαίνεις στην ΝΔ, αλλά πως βγαίνεις».

Το δεύτερο που θα άλλαζε έναν ιδεολογικό ζήλο που διακρίνει.

Δηλαδή; Τον ρωτήσαμε. 

«Δεν γεννηθήκαμε από παρθενογένεση», απάντησε. «Έχουμε και καλά και κακά. Δεν πρέπει να οξύνουμε ιδεολογικές αντιθέσεις, αλλά μια ατζέντα πρέπει να μας απασχολεί: Πως θα φύγει η χώρα από την κρίση και την εποπτεία. Άρα, δεν είναι στιγμή για τις διαφορές σου με την αριστερά, ή τι διαφορές έχεις από τον Εμφύλιο».

Η αναφορά του αυτή φάνηκε να στέλνει ένα μήνυμα σε κάποιες πιο (άκρο)δεξιές φωνές στη Ν.Δ.

Καταλήγοντας είπε ότι «δεν πρέπει να χουμε μύτη στην κοινωνία» […] «Υπάρχει μια διάσταση με την κοινωνία, την χάνεις, δεν ανταποκρίνεται όταν σε νοιάζει ποιος θα είναι υποψήφιος ή αν θεωρείς τον εαυτό σου άσπιλο, αμόλυντο και άχραντο, λες και δεν έχεις ξανά υπάρξει στο παρελθόν», ανέφερε. Κι έκλεισε δηλώνοντας την αντίθεσή του σε «μια γραφική ομάδα όπου αναπαράγεται και δεν ακούει τι λέει η κοινωνία», ενώ για την γενιά του, ζήτησε «λιγότερο ύφος και στυλ».

Σύνταξη-Επιμέλεια

Λ. Αθανασίου – Στ. Αντύπας / Κεφαλονίτικα Νέα




Απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε χρήση, αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, φόρτωση (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά του περιεχομένου του δικτυακού τόπου και των υπηρεσιών που προσφέρονται σε αυτό, χωρίς την προηγούμενη άδειά εκπροσώπου της Ιστοσελίδας (portoni.gr). Δείτε τους Όρους Χρήσεις