Όλγα Αντωνάτου: “Τι είναι το χειρότερο…”

“ Ο άνθρωπος έχει την περίεργη ικανότητα να υλοποιεί τους φόβους του ευκολότερα απ’ τις επιθυμίες του”.

Δυστυχώς αυτή η φράση περικλύει ίσως ότι συμβαίνει στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες , και στη δική μου.
Βλέπω την πατρίδα μου να ριμάζει, η γεωπολιτική να υπαγορεύει τη πλήρη εκμετάλευση του πλούτου της, και όσοι απέμειναν σ’ αυτό το τόπο να αντιμετωπίζουν το τσουνάμι της Τρόϊκας μέσα από άδικα μέτρα, το κύμα της μετανάστευσης, την ανεργία, τη φτώχεια και τα απίστευτα, πραγματικά απίστευτα φυσικά φαινόμενα.
Το σεισμογενές παρελθόν της Κεφαλονιάς συναντάται με το μέλλον. Καινούργιες καταστροφές πάνω στις παλιές καταστροφές, καινούργιες μνήμες πάνω στις παλιές μνήμες. Επιθυμούσαμε μια Ελλάδα εθνικά ανεξάρτητη με δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, που το δίκαιο θα ήταν καθημερινή πράξη ζωής και η αλληλεγγύη θα καθόριζε τις μεταξύ μας σχέσεις.
Αντί αυτού ήρθε ο εγκέλαδος να μας ξαναθυμίσει πως για μια ακόμα φορά και σε αυτό το τομέα η χώρα μας είναι εκτεθιμένη. Ξεκινούν συζητήσεις “ποιος φταίει, ποιος δεν φταίει”, “ τι έπρεπε να είχε γίνει, τι δεν έγινε”, “ πόση ένταση είχε ο σεισμός , πόση δεν είχε”, και οι συνέπειες ορατές στον καθένα.
Το πανέμορφο Ληξούρι πέρα από το καλοκαιρινό χτύπημα της έλλειψης τουρισμού, πέρα απ ‘ τη μετανάστευση, αντιμετωπίζει και τη μενόμενη φύση όπως πάντα με τη στοϊκότητα του Έλληνα, που ξέρει να υπομένει μέχρι να γίνει αντάρα. Δεν ξέρω πια αν το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το δίκαιο και το
άδικο, έχουν λόγω ύπαρξης στη πολιτική και οικονομική θεωρία. Ξέρω όμως ότι οι κοινότητες θα πρέπει να οργανωθούν απ’ τα κάτω, να δημιουργήσουν από μόνες τους μηχανισμούς διατήρησης και ασφάλειας του ρόλου τους για το κάθε πολίτη, με αποτέλεσμα η αλληλεγγύη να χτίζει στην πράξη υποθήκες καλύτερης ζωής.
Άμεσα, ως ιερή υποχρέωση του οργανωμένου κράτους, θα πρέπει ως ωφείλεται, τα κατεστραμένα κτήρια να αντικατασταθούν με καινούργια. Οι νοικοκυραίοι περήφανοι Κεφαλονίτες να αποζημιωθούν για τις καταστροφές των σπιτιών τους, οι επαγγελματίες με κίνητρα να παραμείνουν στον τόπο τους και η ζωή να βρει τη θέση της εκεί που η καταστροφή προσπάθησε να διαχωρίσει.
Δυστυχώς γνωστοί λόγοι με αναγκάζουν να βρίσκομαι μακριά απ ‘ το νησί μου, δεν το ήθελα αλλά κι εγώ πληρώνω μέσα στην οικογένειά μου, όπως και κάθε οικογένεια, το Τροϊκανό συμβόλαιο θανάτου. Πέρα από τη δυσκολία στην εργασία έρχεται και η μετανάστευση κι αυτό με πονάει. Στη ζωή μου, λίγες φορές ευχαρίστησα συνανθρώπους μου γιατί γνωρίζω ότι μία από τις βασικές αρχές της αλληλεγγύης είναι η ανιδιοτελής προσφορά. Δεν μπορείς να πεις λοιπόν ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο ή σε ανθρώπους που προσφέρουν για το κοινό καλό.

Απ ‘ τα βάθη της ψυχής μου ευχαριστώ τους αρχηγούς του Σώματος Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών Περιφερειακού Τμήματος Κεφαλληνίας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, κ. Κουνάδη Στέφανο και κ. Τζώνου Μαλαματή όπως και όλους τους Σαμαρείτες που τις μέρες της καταστροφής ενώνουν, συσπειρώνουν και δηλώνουν το ήθος και την ανιδιοτέλεια που πρέπει να εκφράζει ο άνθρωπος προς το συνάνθρωπο.

 

Μετά τιμής,

Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας
Σάμης,
Πρόεδρος του Περιφερειακού Τμήματος
Κεφαλληνίας του Ε.Ε.Σ

Αντωνάτου – Βαλσάμου Όλγα

 

 




Απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε χρήση, αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, φόρτωση (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά του περιεχομένου του δικτυακού τόπου και των υπηρεσιών που προσφέρονται σε αυτό, χωρίς την προηγούμενη άδειά εκπροσώπου της Ιστοσελίδας (portoni.gr). Δείτε τους Όρους Χρήσεις